یکی که همیشه تنهاست

نمیدونم چی بنویسم

2009-09-14T15:09:00.003+04:30

چقدر بد هست که کسی را نداشته باشی که بهش فکر کنی . مهم نیست اون هم به تو فکر کنه یا نه . مهم اینه که یه نفر را داشته باشی که به خاطرش بری تو فکر.

شروعی دوباره

2009-07-17T02:40:00.001+04:30

خیلی وقته که خاک روی در و دیوار این وبلاگ نشسته . راستش خودمم مثل ادمهای قدیمی ،خسته و وارفته شدم .نمیدونم میتونم یا نه ،اما سعی میکنم دوباره بنویسم .

واقعا که الاغ ترینم

2008-01-16T13:43:00.001+03:30

من احمقم.جدا میگم.احمقم.میدونم اشتباه هست اما میخوام دوباره پا پیش بذارم.این بار با تمام قوا.میدونم بازم نه میشنوم.اما باید برم.میرم.نمیترسم.

تا الان چکار میکردم؟

2007-07-31T20:45:00.001+03:30

بعضی وقتا به عقب که بر میگردم و یه مروری میکنم میبینم که خیلی از مسايل لثل یه قصه یا یه سناریو از پیش تایین شده بوده و من تنها این وسط اومدم و رد شدم.مثل یه نفر که خوابگردی داره.کسی که رد میشه اما نمیفهمه چه اتفاق ها که اطرافش میگذره.این وسط من حتی یه ناظر هم نبودم.چه برسه به اینکه توی اون جریان تاثیری داشته باشم.یا اینکه بخوام مسیر اون جریانو عوض کنم یا به هر شکل نقشی داشته باشم.خیلی وقتا خیلی ساده از کنار خیلی حرفا گذشتم بدون اینکه به مقصود اون حرف توجه کنم.خیلی از ادم ها رو نادیده گرفتم و فقت به عنوان یه میان پرده از زندگی بهشون توجه کردم.چرا؟چرا غالبا سعی میکنم توی کسی نفوذ نکنم؟شاید هم کار درست همینه که نخوای کنجکاوی کنی.اما یه وقتا یی هم باید خودتو مثل یه مته ی دریل به دیگران تحمیل کنی و بفهمی اونها چی توی دلشون هست.چی دارن که میخوان یکی بدونه اما خجالت میکشن.همیشه حرفها به سادگی صورتشون نیستن.بعضی حرفها یه رشته هستن که میبایست منو به کنج خلوت یه دل میبردن اما ........... لعنت به این شرم که نمیگذاره به کسی نفوذ کنم مگر اینکه خیلی اشکار بیان بشه.منو ببخشید که نفهمیدم شما چی میخواید بگید.ببخشید که سر رشتهی دلتونو دنبال نکردم.ببخشید.اما ......بی خیال!به گفتنش نمی ارزه.شاید یه موقع دیگه.

باختم

2007-07-20T15:40:00.000+03:30

شکست خوردم.تازه فهمیدم.بدجوری غافل گیر شدم...اما نمی شد کاریش کرد.حالا میفهمم تمام این مدت استباه میکردم.البته بگذریم از اینکه شرایط مساعد نبود اما این دلیل نمیشه که من شکستمو توجیه کنم.الان ده ماه از اخرین تقاضای من میگذره میفهمم که بد روزگاری به بار اوردم.من که اینهمه ادعا داشتم...چرا این جوری شد؟نمیخوام بگم نمیدونم چه طور ین اتفاق افتاد چون دقیقا"میدونم چی شد ولی...اگر چه که دیگه ولی و اما نداره یعنی اینها تماما" توجیه هست و دیگه کار از کار گذشته.این اتفاقی هست که افتاده و من توی این جریان شکست خیلی بدی خوردم که فکر نکنم حالا حالاها از یادم بره.من که تابه الان این همه اشعار سنتی رو گوش داده بودم و اینهمه از عشقهای اساطیری خونده و شنیده بودم چطور نتونستم توی این ازمون سر بلند بیرون بیام؟مگر من نمیدونستم که <<عاشقی شیوه ی رندان بلا کش باشد>> مگر نمیدونستم که اگر معشوق هزاران بار ناز کنه عاشق همچنان باید ابراز نیاز کنه.چطور یادم نبود.مگر هزاران بار خد من این شعر رو زمزمه نکرده بودم که:
انکه از یار تحمل نکند یار مگویش...........وانکه در عشق ملامت مکشد مرد مخوانش
پس چطور پا پس کشیدم.بد شکستی خوردم.اما اینو باید بگم اگه سوده به درد زندگی نمیخورد لا اقل به درد معشوقگی که میخورد.شاید عاشق نبودم.

مینویسم

2007-05-30T10:16:00.000+03:30

مهم اینه که مینویسم.برای دل خودم. نه هیچ کس دیگه.خوب حالا از کجا باید شروع کیم؟.........................نمیدونم.ولی اخر باید شروع کرد........خوب ........ اخه مگه مجبورم بنویسم؟خوب نمینویسم.

سیاهم

2007-03-23T03:42:00.000+03:30

اول میخواستم ییه خط دورت بکشم.یه خط قرمز.شاید هم نارنجی.یه خط که قرار یه دایره کامل باشه اما دوانتهاش بدون اینکه به هم برسن یکیشون بالای اون یکی دیگه قرار داره.خط عبور ممنوع.اما حالا شاید نخوام این کارو بکنم........میخوام دورت یه خط بکشم.این بار برای اینه که بهت توجه کنم.یه خط که دور خاطرهی تو میگرده.بعضی وقتها ضخامتش ریاد و بعضی وقتا کم ئنگ میشه اما هیچ وقت قطع نمیشه.میخوام دور خاطر تو و دور خاطره ی تو خط بکشم.نمیتونی اینو ازم بگیری.خاطره ی تو........معرفتش از تو بیشتر بود .....تا خالا پیشم مونده.از این به بعد مهم نیستی.خودتو نمیخوام.نامردی.اما خاطره ی تو ........حالا تو رو میتونم بسازم.میسازمت.ولی این بار مهربونت میکنم.چرا این قدر نامهربون؟.......تو...نامردی.همتون نامردید.منم...نامردم.نه نیستم.باید می ایستادم.باید جا میزدم.ولی تا کی؟تا همینقدرشم زیادی ایستاده بودم....اره...نه....نمیخوامت.گم شو.سردم.نمناک.سیاه.سرد سیاه نمناک خاموش تیره سیاه سیاه سیاه.جون میگیرم از این همه سیاهی.تکرار سیاهی بهم جون میده.احساسم رو غلیظ میکنه.سیاهی تاریکی و تکرار سیاهی.میخوام تنها باشم.تنها.همه ی چراغها خاموش و فکر.اون وقت...حالا اخرش ....سرد و سیاه.نه داد میزنم.فریاد میکشم.میخوام تمام وجودم فریاد بشه.هنجرهام میلرزه با تمام قدرت.ته هنجره ام میسوزه.میسوزم.تا به سرفه میافم.ختی اجازه ی فریاد ندارم.حتی خود من هم دارم خودمو میسوزونم.وتنها خود من.هیچکس دیگه ای نیست.این منم که خودمو میسوزونم.وگرنه چشم سیاه تو بهانه بود

خطا

2007-03-16T08:10:00.000+03:30

شاید اولش با لجبازی شروع میشه!نمیدونم.ولی میفهمی که داری اشتباه میکنی.همه بهت میگن کارت مشکل داره.اما نمیخوای باور کنی.میخوای خودتو گول بزنی.واسه اینکه خودتو راضی کنی میگی این بار فرق داره.بقیه هیچ چیزی نمیدونن.اونها نمیفهمن.ات اینکه میری و سرت به سنگ میخوره.بازهم حاضر نیستی قبول کنی اشتباه کردی.بازم میگی خیف که اونی که میخواستم نشد وگرنه...نمیدونم اخر چی میشه

2006-12-08T23:36:00.000+03:30

شاید هم من اشتباه میکنم.کی میدونه؟شاید یک جور تعصب افراطی باشه!!!خودم هم نمیتونم درست تشخیص بدم چرا.همیشه این کلمه برای یه جور تقدس زیادی داشته که حاضر نبودم بی هدف این کلمه رو خرج کنم.خیلی وقتا حتی ناراحت میشم از اینکه اسم این دوست داشتن های گذرا رو عشق میگذارن.من که خودم احساس نمیکنم این تفکر محافظ کارانه باشه.اگر هم هست نمیتونم کاری برای این تفکربکنم.باور کنید نمیتونم.از دیدگاه من یک رابطه خیلی باید عمیق محکم و استوار باشه تا بشه اسمشه روعشق گذاشت.

ای ی ی ی ی یواش یواش داره چندشم میشه از این همه عشق که توی نوشتم دارم به کار میبرم.یکی نیست به من بگه خیلی لوسم؟اهای ...یکی پیدا نمیشه یه سیلی ابدار بخوابونه زیر گوش من؟

بگذریم...خوب از نقد عشق بگذریم.بریم سراغ ازادی.اره...ازادی.این کلمه خیلی باحاله.مثلا" من موقعی که میرم یاسوج کاملا"احساس ازادی میکنم.در صورتی که توی شیراز اصلا ازاد نیستم.اونجا که هستم هیچ قید و بندی رو ملزم نیستم که رعایت کنم.مثلا"هروقت دلم بکشه(که معمولا" زیاد اتفاق میفته)با لباس های مرتب اما موهای نامرتب میرم دانشگاه.هروقت دوست داشته باشم میزنم زیر اواز.هر موقع بخوام میرم بیرون.هر موقع عشقم بکشه(نه...انگار این کلمه دست از سر ما بر نمیداره)غذا میخورم و...خلاصه که خیلی حال داره.میبینید...من اصلا" فکر نمیکردم یه همچین جایی این قدر خوش بگذره.یه جورایی اونجا که هستم با خودم فکر میکنم هر جور که رفتار کنم بازم از سر یاسوجی ها زیادیم.ششاید یکم بوی غرور بده اما به هر حال همینه که هست.
این دفعه چقدر اراجیف نوشتم!!!الان که یه دور خوندمش خودمم نفهمیدم چی نوشتم و از این حرفا منظورم چی بود به هر حال ....به هر حال.......

به هر حال چی؟!بنال دیگه

بیخیال ولش کن.خر ما از کرگی میو میو میکرد.

یخ نکنی.

زخم

2006-11-19T11:13:00.000+03:30

یه زخم کهنه رو هروقت که تحریک کنی درد میگیره.اگه زخمی عمیق توی دنیای تو هست مطمئن باش یه روز باز اذیتت میکنه.از اینها بگذریم.کمک کن بی خیال درد بشیم.بگذار فکر کنیم دردی وجود نداره.بگذار فکر کنیم هر صبح تا شب با ارامش زندگی میکنیم.بگذار فکر کنیم مملکتی اباد داریم.بیا یادمون بره که یه عده دست گذاشتن بیخ گلوهامون و نمیگذارن داد بزنیم.بیا فکر کنیم رئیس جمهورمون یه ادم منطقی هست.نگذار این فکر اذیتت کنه که چرا توی دانشگاه باید ساعت های پخش فیلم خانم ها از اقایون جدا باشه.با این تصور زندگی کن که الان پول نفت سر سفره ی مردم هست.مبادا یه وقت فکر کنی به خاطر یک سری اراجیف که احمدی نژاد سر هم میکنه عسلویه تعطیل شده.مبادا فکر کنی..........بی خیال ...........فایده ای نداره

!یه یادداشت کوچولو

2006-10-26T19:09:00.001+03:30

بازم اومدم که بنویسم.اما یادم نیست چی میخواستم بنویسم.همیشه تا وقتی که به اینترنت دسترسی ندارم کلی چیز واسه نوشتن دارم اما موقعی که میخوام بنویسم همه چیز از سرم میپره.اون وقت هست که توی رودرواسی قرار میگیرم و مجبور میشم یه سری جفنگ بنویسم.به هر حال این دفعه هم چیزی ندارم که بنویسم الا یه مشت اراجیف.راستی تا یادم نرفته همین الان بگم که دیگه نسبت به خانم افشار هیچ حس خاصی ندارم و از این بابت بسیار خوشحالم.باز هم به میگم که از اول اشتباه کردم.همین طور میخوام به کم ظرفیتی خودم اعتراف کنم.اغلب سعی میکنم این جور نباشم اما گاهی اوقات اختیار امور از دستم در میره و کاملا بی ظرفیت بازی در میارم.دوست داشتن افشار رو نمیگم بلکه منظور من اقدامات بعدیی بود که در انجامشون زیاده روی کردم.به هر حال هرچی بود خدا رو شکر تموم شد و رفت پی کارش و صحبت کردن از این جریان هم فایده ای نداره.تنها کاری که باید کرد اینه که از هر درسی عبرت گرفت.این مهم ترین کار هست.فارغ از این جریان دوست دارم یه چیزی بگم که مطمئن هستم تا حالا شنیدین.اون هم اینکه برای زندگی کردن تو این دنیا باید خیلی پست باشیم.اگر از روی صداقت عمل کنیم هیچوقت نتیجه نمیگیریم.هیچ وقت جدی گرفته نمیشیم.ادم های صادق همیشه شکست میخورن.اینو باور کنید.میدونم هر کسی اینو بخونه فکر میکنه من دارم توی این موضوع افراط میکنم.اما باور کنید دارم حقیقت رو میگم.من خیلی ها رو دیدم که از سادگیشون ظربه خوردن.یه چیزی رو اینجا باید یاداوری کنم.اون هم اینه که یاده نبودن به معنی مکار و طمع کار بودن نیست.بلکه به معنی اب دیده و مجرب بودن هست.به هر حال امدوارم هیچوقت نمونه ی عملی این موضوع نشی!!!

هنوز یادم نرفته

2006-09-19T19:58:00.000+03:30

نه.هنوز یادم نرفته.ممکن نیست یادم بره.هنوز یادم هست که میگفت توی شرایط مناسبی نیست.هنوز یادم نرفته موقعی که شیراز بود با یه پسر دیگه میگشت.امکان نداره یادم بره اون دفعه که میخواستم باهاش صحبت کنم و میگفت وقت نداره.هنوز یاده هست اون شبی که خودمو سوزوندم که دیگه پا پیش نذارم.همه ی اینها یادم هست.ولی نمیدونم چرا یه حسی دارم.یه حسی که اصلا دوست ندارم بهش توجه کنم.یه حسی که بهش اطمینان ندارم.دلم نمیخواد بهش توجه کنم.بازم نمیدونم.باید منتظر بمونم تا دانشگاه دوباره باز بشه.باید دید چی میشه.هیچ پیشبینی نمیتونم داشته باشم.شاید هم خیلی ساده تر از اونی که من فکر میکنم تموم بشه.مطمئنم ساده تر از اینها تموم میشه.تنها چیزی که نمیدونم اینه که میشه بازم کسی رو دوست داشت که با یه نفر دیگه میپره؟

...تو قول دادی دیگه نیای تو خوابم...ولی

2006-09-03T17:42:00.000+03:30

قرار بود به تو فکر نکنم.قرار بود فراموشت کنم.ولی من دیشب برای دومین بار خیلی کوتاه خوابتو دیدم.با من چکار میخوای بکنی؟نمیدونم چکارت کنم.

نه

2006-09-02T14:14:00.000+03:30

نه دیگه.این بار نه.نمیدونی چقدر سخت بود برام تا به اینجا برسم.اصلا دلم نمیخواد برگردم.حد اقل الان برنمیگردم.اول باید تکلیفم مشخص بشه بعدا ...ولی الان اصلا کار درستی نیست.میخوام مقاومت کنم.ولی نمیدونم تا کی میتونم مقاومت کنم.اصلا بگو بیکار بودی این حرفارو تو گوش من خوندی.تازه داشتم اروم میشدم.تازه داشتم به خودم فکر میکردم.چرا میگذارید ادم یه لحظه بدون تلاطم به زندگیش ادامه بده.باور کن خیلی سخت بود تا به اینجا برسم اما...نمیدونم.هیچ وقت هیچی نمیدونستم.از همون اول نمیدونستم.تا الان نسبت به هیچ چیز اینقدر جهل نداشتم.دوباره دارم به همون حالت عصبی قبل برمیگردم.تا کی باید ادامه بدم؟...نه اصلا ادامه نمیدم.همینجا باید تموم بشه.همینن جابازم میگم تا اونجا که بتونم نمیگذارم این کارو بکنی.حالا ببین.

سیاه

2006-08-18T19:11:00.000+03:30

دروغ گفتم.دروغ نوشتم.یعنی نمیدونم راست گفتم یا نه.اما از یه چیز مطمئنم.اونم اینه که دیگه به این سادگی ها پا پیش نمیزارم.مطمئنم که دیگه نمیخوام درخواست کنم.کمتر از روز اول دوسش دارم اما نمیدونم اگه دوباره 9 ماه هر روز ببینمش چکار میخوام بکنم.هنوزم احساس نیاز میکنم.اما پاسخ نیاز هامو کمتر توی اون میبینم.در روز یکی دو ساعت بهش فکر میکنم.اما هنوز نمیدونم با جه حسی بهش فکر میکنم.

دارم خفه میشم

2006-08-10T19:33:00.000+03:30

توی یه باتلاق افتادم.یه باتلاق که خیلی نامرده.هرچی دست و پا میزنم بیشتر فرو میرم.اعصابم خورد و خاکشیر شده.دارم میشکنم.هیشکی نیست بدون چی میگم.هیشکی نیست که حتی بشینه گوش کنه یا اصلا من بتونم باهاش حرف بزنم.دلم میخواد داد بزنم.خیای ها باید بشنون.نمیدونم دقیقا چی داره اذیتم میکنه.نمیدونم باید چیرو از بین ببرم.کس یا چیزی رو که باهاش مشکل دارو رو نمیشناسم.شاید دارم خودمو گول میزنم.نمیخوام چشمم رو باز کنم.نمیتونم ببینم.ولی مطمئنم که یه چیزی هست که خیلی داره اذارم میده.تا کی باید زجر بکشم نمیدونم.این روزا سیاهن.

حقیقت رو ببین

2006-07-26T20:08:00.000+03:30

این عکس باهال رو از سایت http://atkarikator.persianblog.com/ پیدا کردم.پیشنهاد میکنم حتما به این سایت سر بزنید

تجربه ی خوبی بود

2006-07-25T19:15:00.000+03:30

خوب این قصه هم تموم شد.بالاخره این یکی هم بارش رو بست و رفت.بازم من موندم و بازم من.روی تن خودم داغ گذاشتم که دیگه یادم نره دیگه نباید خر بشم.حالا که پشت سرمو نگاه میکنم میبینم خیلی احمق بودم و خودم رو خیلی کوچیک کردم.ولی تجربه ی خوبی بود.خیلی چیزا فهمیدم.از این به بعد این وبلاگ فقط حرفای های من هست.کس دیگه ای جز من تو این نوشته ها پیدا نمیکنید.ولی هنوز یه چیز کمه.یه فریاد

شروع خواهم کرد

2006-07-20T19:48:00.000+03:30

شنبه روز خوبی هست واسه شروع کردن.هر چی باشه شروع میکنم.

نامرد تو دنیا زیاد!

2006-07-15T19:06:00.000+03:30

دوشنبه شب با مجید و مجتبی رفتیم یاسوج.شب رو به دعوا ودادو بی داد تو خوابگاه راهمون دادن.صبح هم اومدن بالای سرمون که برید بیرون.خلاصه رفتیم دانشگاه.تازه فهمیدیم امتحان ساعت 1 ظهر برگذار میشه و ما حدود 3 ساعت بدون جای موندن با اون همه خستگی علاف بودیم.رفتیم تو نماز خونه دراز کشیدیم.ساعت 12:30 به ربع ساعت توی افتاب راه رفتیم تا برسیم به یه سوپری که یه کلوچه و ابمیوه به عنوان نهار کوفت کنیم.ساعت یک با عجله خودمون ره رسوندیم ساختمون فنی و میبینیم استاد با خیال راحت تو اتاق مبارک لم دادن به صندلی.توی راهرو قدم میزدم که از بچه ها دهن به دهن شنیدم افشار و جورابدوز یه شب با یه 206 دیده شدن کهبا یه پسر رفتن بیرون و شام خوردن و اینو از مطمئن ترین بچه هامن جمله مجتبی شنیدم.حالم گرفته شد.اون روز سلامش نکردم.حتی یه بار اومد طرفم ولی من پاشدم و از اونجا رفتم.امتحان استاتیک ساعت 2 شروع شد.گند زدم به امتحان.اعصابم خط خطی بود.علی هم بعد امتحان اومد یاسوج.میخواستیم شب بمونیم یاسوج با بچه ها بریم ابشار حال کنیم.ولی انقدر حالم گرفته بود که از بچه ها جدا شدم و برگشتم شیراز.اصلا دلم نمیخواست اینو بگم ولی هیچ کس ارزش دوست داشتن نداره.

2006-07-15T16:28:00.000+03:30

سعی میکنم به این^ برسم

2006-07-08T17:59:00.000+03:30

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم کنو از هر دو جهانم بستان

با هر که دل ارام و قرارگیردجز تو

اتش به من اندر زن وان هم بستان

*********************

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم

خسته ام

2006-07-08T16:00:00.000+03:30

دو روز دیگه میتونه اخرین ملاقات من با افشار باشه...کاش میدونستم چکار باید بکنم.یکم برام سخت.هنوز نمیدونم که به این موضوع باید چجوری برخورد کنم.گیج هستم.روزی نیست به این موضوع فکر نکنم.یک وقتایی که فکر میکنم این سوال پیش میاد که کارم درست یا نه؟یا اینکه همینجوری که من به افشار فکر میکنم اونم به من فکر میکنه یا نه.اصلا کاش میدونستم از من ممکن خوشش بیاد یا نه.کارایی که میکنم ممکن نتیجه بده یا نه؟همه چیز یا حد اقل قسمت اعظمی از ماجرا مربوط میشه به پسفردا.خدا کنه کار درستی انجام بدم.کم کم دارم احساس خستگی میکنم.خدا کنه چیزی که میخوام اتفاق بیفته.

restart

2006-07-03T17:54:00.000+03:30

از اول شروع میکنم.اما این دفعه سعی میکنم احساساتی نشم.خوب اول کار میشه ترم اول که هنوز هیچی شکل نگرفته بود.یکی بود یکی نبود.یه خانم افشار بود که تو همه ی دخترای گروه مکانیک از همه خوش سیما تر بود.این میون هم یک پسری بود که اصلا تو این باغا نبود.اصلا کاری به این کارا نداشت.هر چند همه ی پسر های گروه اسم همه ی دخترای گروه اعم از مستعار یا حقیقی رو میدونستن این پسر قصه ی ما حتی اسم پسر ها رو هم نمیدونست.یک جورایی براش بی اهمیت بودن.نه اینکه خودشو بگیره.اصلا از این خبرها نبود.اما به هر حال اسمها واسش بی اهمیت بودن.اما یک اسم رو یاد گرفت و اون هم افشار بود.خوب اولش با شوخی و خنده شروع شد.با مسخره بازی و عدا در اوردن و اینکه امروز این جور شد و یا اینکه امروز فلانی این جوری ضایع شد و این جور مسخره بازی ها پیش رفت.خوب این پسر قصه ی ما پسر بدی نبود.کلا یه خورده بی خیال بود.خلاصه جریان به همین منوال میگذشت تا اینکه تعطیلات عید رسید و حدود یک ماه دانشگاه تعطیل شد.اقا پسر قصه ی ما این روزا بود که فهمید یکم خاطر خواه شده.چون این مدت یک ماه خیلی تو فکر هم گروهی خودش بود.خلاصه عید تموم شد و کلاس ها از سر گرفته شد.پسر قصه ی ما یک دوست فاب داشت که 2 سالی از خودش بزرگتر بود و اینکه با هم چه روز و روزگاری داشتن بماند.از اونجایی که رفقای شفیق هیچ چیزی رو از هم پنهون نمیکنن به دوستش جریانو گفت.چیزی که این دوستش به پسر قصه ی ما فهموند این بود که اون پسر نمیدونست خودش هم که میخواد چه کار کنه.یعنی میخواست با افشار دوست بشه اما دوستی که یک طرفه باشه.دوست داشت خودش همه کاری واسه اون انجام بده اما انتظار هیچ کاری از اون نداشت.میخواست وفاداری و صداقتش رو به اون ثابت کنه.اما اصلا از اون چیزی نمیخواست.اما نمیخواست ازدوستی فرا تر بره.این پسر قصه ی ما با وجود اینکه خیلی ادم محتاطی بود اما از یکجایی به بعد تاقط نیاورد و دل زد به دریا و رفت جلو.یک روز بعد از کلاس رفت دنبال دخترِ و تصمیم گرفت حرفشو بزنه.اول فکر میکرد خیلی سخت باشه.اما یکم که حرفاشو مرور کرد دید که نه انگار خیلی هم سخت نیست.

یکم چشماتو باز کن

2006-07-02T19:17:00.000+03:30

خوب بذار یکم بریم جلو تر.درست تر و با دید باز نگاه کنیم.من این مدت چکار کردم؟چه بلاهایی سر خودم اوردم.ارزشش رو داشت؟تو این مدت من چی میخواستم؟خوب خیلی چیزا رو نمیدونی.خیلی چیزا گذشت که نشد بگم و حالا که نگاه میکنم چندان هم گفتن نداشت.یک بار توی کتاب صادق هدایت داستان سگ ولگرد رو میخوندم.دیدم من و اون سگ ولگرد با هم یک وجه تشابه داریم.شاید اینو قبلا هم گفته باشم که انسان همون قدر که نیاز داره دوست داشته بشه از اون طرف نیاز داره که دوست بداره.توی اون داستانی که گفتم یک قسمت از داستان همچین مظمونی داشت که این سگ قصه ی ما میخواست یک نفر باشه که تمام احساساتش رو فدای اون کنه.میخواست یکی باشه تا به اون وفا داریش رو ثابت کنه.من هم دیدم یکی رو میخوام تا هر کاری که میتونم براش انجام بدم.یکی باشه که اگه اون یک بار یاد من کنه من هزار بار یادش کنم.نمیدونم دقیقا چی باید اسمش رو گذاشت.کمتر کسی میتونه منو درک کنه.تنهای تنها.یکوقتایی ادم چشم باز میکنه میبینه دیگه پدر مادر برادر و دوست نمیتونه ادم رو راضی کنه.یکی رو میخوای که نمیدونی کی هست.خوب من تو این مدت خواستم یک هم بازی واسه خودم پیدا کنم.اما اشتباه رفتم.از اول احساس میکردم اشتباه باشه.به روی خودم نیاوردم.اینجا رو تو داری اشتباه میری.من نامردی نکردم ونمیکنم.هنوزم منتظر یک چراغ سبز هستم.اما شاید خودم رو ارزون فروختم.من ارزش زیادی ندارم اما خوشت بیاد یا نیاد از خیلی ها با ارزش تر بودم.نفهمیدی چی میگم.نمیتونی بفهمی.چون جای من نیستی.منو نشناختی و فکر نمیکنم سعی کرده باشی بشناسی.زور نیست ممکن نیست یک نفر زوری از کسی خوشش بیاد.هیچ عیبی نداره.من میتونم همه چیز رو یک شبه از یاد ببرم.اصلا چیزی این وسط نبوده که بخواد از یاد برده بشه.بازم میگم این من نیستم که دارم نامردی میکنم.منو نمیشناسی.حیف

یخمک

2006-06-06T18:28:00.000+03:30

یکی پیدا نمیشه به من بگه نوشته هات خیلی خنک تشریف دارن؟

نگاه

2006-06-06T17:13:00.000+03:30

یک اصل کلی وجود داره اونم اینه که اگه چیزی خواستی و هر چی دنبالش بری بهش نمیرسی.اما اگه نسبت بهش بی تفاوت شدی و یکم عقب کشیدی اون موقع هست که میخواد زوری خودش رو بهت تحمیل کنه.

چکار باید میکردم؟

2006-05-05T02:14:00.000+03:30

ای بابا.مثل اینکه قرار نیست من یک بار هم که شده مثل بچه ی ادم به چیزی که میخواهم برسم.شما شاهد باشید من تمام غرورم رو زیر پا گذاشتم.منی که هیچ کس به نظرم با ارزش نمیاومد.من کسی بودم که هیچ دختری رو دوست نمیداشتم.رفتم دنبالش با همه ی جرئتی که داشتم.اون رفت توی دفتر مخابرات تا به خونشون تماس بگیره.منتظر موندم.+.یکم نفس عمیق کشیدم.تمام حرفامو مرور کردم.فرصت خوبی بود.تقریبا میدونستم چی میخواهم بگم.اما مطمئن نبودم به چیزایی که میخواستم بگم اعتقاد داشتم یا نه.اخه چند رووز قبلش یک جریانی اتفاق افتاده بود که من رو از ادامه ی کار منصرف میکرد.در واقع اون جریان مربوط به دفعه ی قبلی میشد که سعی کردم باهاش حرف بزنم.اون دفعه هم دنبالش رفتم تا یک موقعیت خوب و یک جای خلوت گیر بیارم.اما با یک دختره ی دیگه راه میرفت وحرف میزد که احتمالا دوستش بود.اون دختره هم با دوست پسرش بود.تا پشت بانک دانشگاه تعقیبش کردم +.اما یک دفعه دیدم یک پژو 206 یه یک پسر دیگه تو اون بود اومد و افشار,دوستش با اون پسر وراننده چهار تایی رفتن.نمیدونستم چی بگم.نمیدونستم چهکار باید میکردم.با خودم گفتم دیگه نمیخوامش.اما کاریش نمیتونستم بکنم.تا اینکه اون روز دوباره دنبالش رفتم تا اینکه رفت توی مخابرات دانشگاه.و من هم بیرون منتظر موندم.حرفایی رو که میخاستم بگم رو مرور کردم.+.نفس های عمیقی کشیدم.یکم اروم شدم.روی یک نیمکت جلوی مخابرات نشستم.فکر کنم رفتن وبیرون اومدنش حدود 15 الی 20 دقیقه طول کشید.بالاخره اومد بیرون.تا اومد از جلوی من رد بشه گفتم "میتوونم یک لحظه وقتتون رو بگیرم؟".هر وقت این صحنه رو یادم میاد کلی ناراحت میشم.افشار تا اینو شنید رنگ و روش سفید شد.+.طفلی با صدایی که میلرزید گفت "من؟".مثل اینکه 20-30 نفر اون اطراف باشن.در حالی که ما تنها بودیم.از جام بلند شدم وکیفم رو هم برداشتم همزمان شروع به حرف زدن کردم.گفتم"حدود یک ترم بود که میخواستم یک حرفی رو بگم اما نشد"تمام این مدت سرش زیر بود و رنگش کاملا سفید بود.ادامه دادم که"من تو این مدت یک جورایی به شما علاقه مند شدم".یک مکث کوتاه ودوباره ادامه دادم"فقط میخواستم بدونید"و ساکت شدم.تمام مدت خیلی راحت حرف میزدم.خیلی راحت تر از اونی بود که فکر میکردم.همونجوری که سرش پایین بود گفت"معذرت میخوام اقای ؟.من الان توی موقعیتی نیستم که بخوام به این موضوع فکر کنم".من هم گفتم"مشکلی نیست.من فقط میخواستم بدونید".و بعد هم خداحافظی کرد و رفت.من هم راه خودم رو کشیدم و رفتم. همه چیز رو تموم شده میدونستم.مطمئن بودم که دیگه ادامه ای نخواهد داشت.با خودم میگفتم تموم شد.نباید این جور میشد.شب با دوستم محمود جریان رو در میون گذاشتم و خوشحال بودم که اینقدر اعتماد به نفس داشتم که تونسته بودم حرفمو بزنم.خوب ... محمود رو میگی... تا بهش گفتم به من حالی کرد که این جواب منفی نبوده و این کاملا طبیعی هست.حق با اون بود.اخه مگه میشد تو همون جلسه ی اول جواب مثبت گرفت.اما من کار رو خراب کرده بودم.+.بعد از اون تا چند روز نیومد دانشگاه.شاید رفته بود گچساران.میترسیدم به خانوادش گفته باشه.تمام مدت توی فکر بودم.تا اینکه یک روز از جوراب دوز احوالش رو پرسیدم.نمیدونم چه جوری این کارو کردم.چرا از رسوایی نمیترسیدم؟ جوراب دوز گفت این چند روز مشکلی برای افشار پیش اومده و نمیتونیته بیاد.اون روز بارون بگیر و نگیر داشت.اون روز عصرش میخواستم برگردم شیراز.دلم میخواست قبلش ببینمش.تا اینکه عصربالاخره سر کلاس استاتیک حاظر شد .مصمم بودم دوباره باهاش صحبت کنم.این بود که بعد از کلاس بچه ها رو پیچوندم و رفتم دنبالش.تا اینکه دیدم داره با جوراب دوز میره پشت ساختمان شماره ی 6.من هم ساختمون رو دور زدم و از اون طرف از جلوش اومدم بیرون.تا منو دید وایساد و روشو برگردوند.مجبور بودم حرفمو بگم.داشت بر میگشت که با صدایی که بشنوه گفتم"معذرت میخوام یک چند لحظه!".وایساد.برگشت گفتش که"منتظر خانم جوراب دوز هستم تا بیاد با هم بریم بالا".من هم گفتم"خوب من خیلی وقتتون رو نمیگیرم.اول اینکه چند روز نیومدید دانشگاه میخواستم مطمئن بشم ربطی به من نداره!".یک لبخند کوچیک گفت"نه من یک مشکل کوچیک داشتم همین".گفتم"دفعه ی قبل شما گفتید الان تو موقعیتی نیستسد که به این موضوع فکر کنید.خوب اگه این جوریه یک وقتی رو معین کنید تا من بیام و نتیجه رو بپرسم".یکم مکث کردم خواست یک چیزی بگه که حرفامو کامل کردم که "اگر هم که جریان کلا منتفی هست بفرمایید تا من هم تکلیف خودم رو بدونم"اونم گفت "فکر میکنم اگه جریان منتفی باشه بهتره".با خودم گفتم ایندفعه دیگه کار تموم.گفتم"خیلی ممنونم.با اجازه" و مثل سیب زمینی راهمو کشیدم و رفتم

aslan khoob nist

2006-01-07T17:51:00.000+03:30

salam
az inke mibinam in weblog inghadr khalvat hast keyf mikonam.inghadar in chand rooz ba in ketabe hoghooghe asasi saro kale zadam ke daram divoone misham.aslan man nemifahmam ke chera man be onvane ye daneshjoo va be onvane kasi ke mitoone ba fekre khodesh in mamlekat ro abad kone bayad beshinam va charandiati ke ghaseme shabani dar sale 73 neveshte va bardasht va aghayede khodesho darbareye ghanoone sasi-e charande iran neveshte ro bekhoonam.aslan shayad man az tafakorat va bardashte in agha az ghanoone asasi khosham nayad.shayad man ba tafak0orate in mardike mokhalef basham.in che tashkilate jafangi hast ke ma too mamlekatemoon darim?vaghean arajif hast.ey khoda be dade man beres.aslan maloom nist daneshgahhaye ma bar che asasi migardan.baraye khodam moteasefam ke tooye iran be donya omadam